به وبلاگ خوشنویس جعفرعلی سروی خوش آمدید

مقدماتی: با نور خود آشنائیم ده

مردادماه ٨٥

مقدماتی:نپوید خردمند راه نبرد

دیماه ٨٥

مقدماتی: سر ما و آستان خدمت تو

 

 اردیبهشت ماه 86

مقدماتی:   که او را سپاه اندر امد به گرد

 

مرداد ماه 86
 
 مقدماتی: که از ژرف دریا برارند گرد

بهمن ماه 86

مقدماتی:       ورا نام کردند داراب گَرد

مردادماه ٨٨

مقدماتی:    وجود نازکت آزرده گزند مباد

 ٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠

 

 

دیماه 1366
متوسط:

 
پاکبازان بر شمشیر تو عمدا آیند

 

ديماه 1368

 

متوسط:

اونو قلم است ومن نو آموز

سال1369

 

 متوسط:

خدايا به ذلت مران از درم

سال1370

 متوسط:

مازخودزازل دوست پرست آمده ايم

خردادماه ٧٦

متوسط:

  با خاک آستانه آن در بسر بریم

دیماه ٧٦

متوسط:

گر سر رود به پای تو اینک ستاده ام

خردادماه ٧٧

متوسط:  

 
کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

بهمن ماه٧٧

متوسط: 

 
نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند

تیرماه٧٨

متوسط:

 چنان در قید مهرت پای بندم

ديماه 78

متوسط: 

  بخت از دهان دوست نشانم نمیدهد

تیرماه ٧٩

متوسط:

بیا که ملک جنون مرز بیکرانه ماست

دیماه ٧٩

متوسط:

خواب وخورت زمرتبه ی خویش دور کرد

تیرماه ٨٠

متوسط:

گدای خاک در دوست پادشاه من است

دیماه ٨٠

متوسط:

زر از سنگ خارا برون آورند

دیماه 81

متوسط: 

  تا خدا با تست چون جوی بشر

اردیبهشت ماه 82

متوسط: 

  مگذار که جز به شادمانی گذرد

مرداد ماه 82
متوسط: 

  من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد

 اردیبهشت ماه ٨٤

متوسط:

همه کارایام درس است وپند

 مردادماه  ٨٤

متوسط:

زان همه سرمایه ترا سود کو

اردیبهشت ماه  ٨٥

متوسط:

 دهر به دوش تو نهد بارها

مردادماه ٨٥

متوسط:

به هر کار فرمان مده جزبه داد

ديماه 85

متوسط:

   ای پیک راستان خبر یار ما بگو

اردیبهشت ماه  86

متوسط:  

 آفتابی لب درگاه شماست

مرداد ماه 86
متوسط :

 به کردار تابنده خورشید باش

بهمن ماه 86

متوسط:

زمان گذشته نيايد بر

مردادماه ٨٨

متوسط:

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

 دیماه 1366 
 
خوش
اخترانی که بشب در نظر ما آیند           
پیش خورشید محال است که پیدا آیند

 

ديماه 1368

خوش:

بد ان را نيك داراي مرد هشيا ر

كه نيكان خود بزرگ ونيك روزند

 

 

 

سال1369
خوش:
قدم بنده بخدمت نتوانست رسيد

قلم شوق واردت بسرآمدنه پاي

سال1370
خوش:

اي نورچشم من سخني هست گوش کن
تا ساغرت پراست بنوشان ونوش کن

قباي زندگاني چاک تاکي
چو موران آشيان در خاک تا کي

به پرواز آي و شاهيني بياموز
تلاش دانه درخس و خاشاک تا کي

خردادماه ٧٦

خوش:

چو نیک درنگری آنکه میکند فریاد
   ز دست خوی بد خویشتن بفریاد است

دیماه٧٦

خوش:

بپای بوس تو دست کسی رسید که او
چو آستانه بدین در همیشه سر دارد

خردادماه ٧٧

خوش:

 

چون همایم سایه ای بر سر فکن
تا در اقبالت شوم نیک اختری

 

بهمن ماه ٧٧

خوش:

تو تا بخت منی هرگر نخوابم
تو تا عمر منی هرگز نمیرم

تیرماه ٧٨

خوش:

چه جرم رفت که با ما سخن نمی گوئی
           چه کرده ام که به هجران تو گرفتارم

ديماه 78

خوش:

خداوند فرهنگ و تدبیر و هوش
            نگوید سخن تا نبیند خموش

تیرماه ٧٩

خوش:

در آرزوی خاک در یار سوختیم

یادآور ای صبا که نکردی حمایتی

دیماه ٧٩

 

خوش:

ای آب روان سرو براورده ی تست

ای باد صبا این همه آورده ی تست

 

تیرماه ٨٠

خوش:

گر به بینم خم ابروی چو محرابش باز
          سجده شکر کنم وز پی شکرانه روم

 

دیماه ٨٠

خوش:

هر آنکه روی چو ماهت به چیم بد بیند

بر آتش تو بجــــــــز جان او سپند مباد

 

دیماه 81

خوش:

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبـــت است بر جـــــریده عـــــالم دوام ما

 

 

اردیبهشت 82

خوش:

هنرمند را شاد و نزدیک دار

           جهان بر بداندیش تاریک دار

مرداد ماه 82

خوش:

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت

 

در حیرتم که باده فروش از کجا شنید

 

 

اردیبهشت٨٤

خوش:

همه جا بوی خوش وروی نکوست

همه جا سر وگل ویاسمن است

مرداد ٨٤

خوش:

کسی راکه رستم شود هم نبرد

سرش زآسمان اندرآید به گرد

اردیبهشت٨٥

خوش:

ز روی تو چشم بدان دور باد

وزاین رزم فرجام تو سور باد

مردادماه ٨٥

 

خوش:

اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

نزول در حرم کبــــریا توانی کرد

 

ديماه 85

خوش:

ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسند
          یار مهروی مرا نیز به من باز رسا ن

اردیبهشت 86

خوش:

چومن زین ولایت گشادم کمر

توخواهی ستان افسروخواه سر

مرداد ماه 86
خوش:

عاشقان از بس که غیرت داشتند
       جان خود را غرق حیرت داشتند

بهمن 86

خوش:

كنون شيوه ي بار بد گوش كن

جهان راسراسر فراموش كن  

 

مردادماه ٨٨

خوش:  
درخشیدن ماه چندان بود
که خورشید تابنده پنهان

 

 

 

١...................................................................................................................

تن آدمي شريف است به جان آدميت
                                           نه همين لباس زيباست نشان آدميت
٢...................................................................................................................
عاشقان ازبسكه غيرت داشتند
                                     جان خودراغرق حيرت داشتند
٣...................................................................................................................
سرخدا كه عارف سالك به كس نگفت
                                             درحيرتم كه باده فروش ازكجاشنيد
٤..................................................................................................................
چو من زين ولايت گشادم كمر
                                    توخواهي ستان افسرو خواه سر
٥..................................................................................................................
چون همايم سايه اي برسرفكن
                                    تادراقبالت شوم نيك اختري

 

 

 دیماه 1366
نستعلیق عالی
                  ای آب روان سرو برآورده تست
                  وی سرو چمان چمن سراپرده تست
                  ای غنچه عروس باغ در پرده تست
                  ای باد صبا این همه آورده تست

شکسته عالی
                    بروز وصل از آن خاطری حزین دارم
                    که دشمنی چون فراق تو در کمین دارم
                     فراق صبر و سکون خواهد و یقین دارم
                     که من نه طاقت آن و نه تاب این دارم 

1369
دوره عالي شکسته:

                          اي که برماه از خط مشکين نقاب انداختي
                           لطف کردي سايه اي برآفتاب انداختي
                         هرکسي با شمع رخسارت بوجهي عشق باخت
                           زان ميان پروانه رادراضطراب انداختي

خردادماه ٧٦

نستعلیق عالی:
                        هر آنکه جانب اهل وفا نگهدارد
                        خداش در همه حال از بلا نگه دارد
                        گرت هواست که معشوق نگسلد پیوند
                         نگاه دار سر رشته تا نگهدارد

شکسته عالی:
                    گرنه از خاک درت باد صبا می آید
                     صبحدم مشکفشان پس ز کجا می آید
                     ای جگر سوختگان عهد کهن تازه کنید
                      که گلی تازه به دلداری ما می آید

دیماه ٧٦

نستعلیق عالی: 
                       این دخت علی که زینبش آمده نام
                        بر طاق سپهر علم بدریست تمام
                        تا مادر دهر دختر آورد و پسر
                        دختر نشنید کس بدین قدر و مقام

خردادماه٧٧

نستعلیق عالی:  
                       گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق ما
                        از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم
                        ما خود نمیرویم دوان از قفای کس
                         او میبرد که ما به کمند وی اندریم
شکسته عالی:  
                          جانا غم نیکخواه می باید داشت
                            فکر دل بی گناه می باید داشت
                            دل از کف عاشقان برون آوردن
                           سهل است ولی نگاه می باید داشت

 

بهمن ماه ٧٧

نستعلیق عالی: 

  
                         طائر دولت اگر باز گذاری بکند
                          یار باز آید و با وصل قراری بکند
                          دیده را دستگه در و گهر گرچه نماند
                          بخورد خونی و تدبیر نثاری بکند
شکسته عالی: 

                        تا تو بودی آدمی دیو از پیت
                        میدوید و می چشانید از میت
                        چون شدی در خوی دیواراستوار
                         می گریزد از تو دیو ای نابکار

تیرماه٧٨

شکسته عالی:

                    بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
                   حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی
                   تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم
                   جان نهادیم بر آنش ز پی خوش نفسی

 ديماه78

نستعلیق عالی:

                      لب چون صدف به آب گهر تر نمیکنم
                    گوهر به آب روی برابر نمیکنم
                    در کعبه دلست شب و روزی روی من
                    چون آفتاب سجده به هر در نمیکنم

تیرماه ٧٩

نستعلیق عالی

یارب در خلق تکیه گاهم نکنی

محتاج گدا و پادشاهم نکنی

موی سیهم سپید کردی به کرم

با موی سپید روسیاهم نکنی

 شکسته عالی

   شکرایزد که به اقبال کله گوشه گل

    نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

    باورم نیست زبد عهدی ایام هنوز

    قصه غصه که در دولت یار آخر شد

 

دیماه٧٩

نستعلیق عالی:

مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دل سرگشته ما غیر تو را ذاکر نیست

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد

هر که را در طلبت همت او قاصر نیست

شکسته عالی:

صبر در کارها چه خیر و چه شر

از علامات بخردی باشد

نیست ممکن که یابد آن تغییر

هر چه تقدیر ایزدی باشد

 

تیرماه ٨٠

نستعلیق عالی:

روزگاری خواب غفلت داشتیم

در کنار من پدر بی تاب بود

چون از /ان خواب گران برخاستیم

او به بالین اجل در خواب بود

شکسته عالی:

نکوهش مکن چرخ نیلوفری را

برون کن ز سر باد خیره سری را

چو تو خود کنی اختر خویش را بد

مدارا از فلک چشم نیک اختری را

دیماه٨٠

 

نستعلیق عالی:

باز هم ای پرهیز در کار باش

وی درخت بارور پرکار باش

پرنیانت زآب و آتش بی زیان

فکرتت نقش آفرین بر پرنیان

شکسته عالی:

خوشتر از دوران عشق ایام نیست

بامداد عاشقان را شام نیست

کام هر جوینده ای را آخریست

عاشقان را منتهای کام نیست

دیماه 81

نستعلیق عالی: 

                    گر بود عمر به میخانه روم بار دگر
                    به جر از خدمت رندان نکنم کار دگر
                    گر مساعد شودم دایره چرخ کبود
                    هم به دست آورمش باز به پرگار دگر
شکسته عالی: 

                   چنان مستم چنان مستم من امروز
                   که از چنبر برون جستم من امروز
                   به جان با آسمان عشق رفتم
                       به صورت گر در این پستم من امروز       

 اردیبهشت 82

نستعلیق عالی:

                       ای بی خبر ز خود به تماشا چه میروی
                    چون آفتاب سر زده هر جا چه می روی
                     بالا تر از تو نیست بهاری در این چمن
                     دنبال سرو ای گل رعنا چه می روی
شکسته عالی:

                روزها باید که با گردون گردان یک شبی
                   عاشقی را وصل بخشد یا غریبی را وطن
                   عمرها باید که تا یک سنگ خاره ز آفتاب
                    در بدخشان لعل گردد یا عقیق اندر یمن

مرداد ماه 82

نستعلیق عالی:

               گر عمر من وفا کند ای ترک تند خوی
                    چندان وفا کنم که تو ترک جفا کنی
                     تو عهد کرده ای که نشانی بخون مرا
                     من جهد می کنم که به عهدت وفا کنی
شکسته  عالی:

                 تا نقش خیال دوست با ماست
                     ما را همه عمر خود تماشاست
                     آنجا که کمال دلبر آید
                     والله که میان خانه صحراست

اردیبهشت٨٤

نستعلیق عالی:

              سودای توازسرم بدر می نرود

                رویت زمقابل نظر می نرود

                افسوس که در راه توای سرو روان

                سرمیرودوبی تو به سر می نرود

مرداد ٨٤

نستعلیق عالی:

               غلام نرگس مست توتاجدارنند

              خراب باده ی لعل تو هوشیارانند

                ززیرزلف دوتاچون گذرکنی بنگر

              که از یمین ویسارت چه سوگوارانند

دیماه ٨٤ 

نستعلیق عالی

 

                 مرا خود با تو چیزی در میان هست
                    وگرنه در روی زیبا در جهان هست                      
                     وجودی دارم از مهرت گدازان
                     وجودم رفت و مهرت همچنان هست

اردیبهشت ٨٥

ستعلیق عالی: 

                     سالها پیروی مذهب رندان کردم
                   تا به فتوای خرد حرص به زندان کردم
                   گر به دیوان غزل صدر نشینم چه عجب
                   سالها بندگی صاحب دیوان کردم

شکسته عالی:

                   گر بود عمر به میخانه روم بار دگر
                    بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر
                    راز سر بسته ی ما بین که بدستان گفتند
                   هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

مردادماه٨٥

نستعلیق عالی:

تو به صورت رفته ای گم گشته ای

در نیایی زان که معنی هشته ای

گه درختش نام شد گه آفتاب

گاه بحرش نام شد گاهی سحاب

شکسته عالی:

بر خیز ز خواب و ساز کن چنگ

کان فتنه ی مه عذار گل رنگ

نی خواب گذاشت خواجه نی صبر

نی نام گذاشت خواجه نی ننگ

 دیماه ٨٥

نستعليق عالي:

شباني با پدر گفت اي خردمند  

مرا تعليم ده پيرانه يك پند

بگفتا نيك مردي كن نه چندان

كه گردد چيره گرگ تيز دندان

 

شكسته عالي:

در پر طاووس كه در پيكر است

سرزنش پاي كجا در خور است

زاغ كه او را همه تن شد سياه

ديده سپيده است در آن كن نگاه  

 

اردیبهشت 86

نستعلیق عالی:

                   پرتو خورشید چون صحرا شود
                    ذره سرگشته بی پروا خوش است
                    چون تو پیدا آمدی چون آفتاب
                    گر شدم چون سایه نا پیدا خوش است                    
شکسته عالی: 

                   گرچه گرد آلود فقرم شرم باد از همتم
                   گرچه به آب خورشید دامن تر کنم
                   من که دارم در گدایی گنج سلطانی بدست
                   کی طمع در گردش گردون دون پردر کنم 

 

مرداد86

ستعلیق عالی:   
غم شیرین چنان از خود ربودش
که پروای خود خسرو نبودش                     
زرویش گشته پیدا بی قراری
بر او بگریسته دوران به زاری

بهمن ماه 86
نتسعليق عالی:

                محراب نظر هاست کمانی که تو داری
               شیرازه ی جان هاست میانی که تو داری
                چون سبزه زمین گیر کند آب روان را               
                 این قامت چون سرو روانی که تو داری            
  شکسته عالی:
                    ما نقد عافیت به می ناب داده ایم
                     خاروخس وجود به سیلاب داده ایم
                    در جستجوی اهل دلی عمر ما گذشت
                    جان در هوای گوهر نایاب داده ایم

مردادماه ٨٨

نستعلیق عالی:  
                  چو قاف قدرتش دم بر قلم زد
                   هزاران نقش بر لوح عدم زد
                   از آن دم گشت پیدا هر دو عالم
                    وز آن دم شد هویدا جان آدم

شکسته عالی:  
                       شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل
                       نخوت باددی وشوکت خار آخر شد
                        باورم نیست ز بد عهدی ایام هنوز
                        قصه غصه که در دولت یار آخر شد

عالــــــــــی نستعلیق

١...................................................................................................................

بارمحبت ازهمه باري گران تراست
                                         آنكس كشد كه ازهمه كس ناتوان تراست
چون شرح اشتياق دهد درحضور دوست
                                      بيچاره اي كه از همه كس بي زيان تر است
٢...................................................................................................................
ميان عيب وهنر پيش دوستان كريم
                                        تفاوتي نكند چون نظربه عين رضاست
هزاردشمني افتد بقول برگويان
                                     ميان عاشق ومعشوق دوستي برخواست
٣...................................................................................................................
لب چون صدف به آب گهرتر نميكنم
                                         گوهربه آب روي برابر نميكنم
دركعبه دلست شب و روزي روي من
                                        چون آفتاب سجده به هردر نميكنم
٤..................................................................................................................
آمدم باردگربرسرپيمان شما
                                  كه ندارم پس از اين طاقت هجران شما
چون دوات ار بچكد خون ديده سياه
                                   سربپيچم چون قلم ازخط فرمان شما
٥.................................................................................................................
گفتي زخاك بيشترند اهل عشق
                                    ازخاك بيشتر نه كه ازخاك كمتريم
ماخودنميرويم دوان از قفاي كس
                                     او ميبرد كه ما به كمندي اندريم 

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،عالــــــــــــی شکسته،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

١..................................................................................................................

نكوهش مكن چرخ نيلوفري را
                                  برون كن زسر باد خيره سري را
چو توخود كني اختر خويش رابد
                                  مدار ازفلك چشم نيك اختري را
٢................................................................................................................
روز هابايد  كه با گردون گردان يك شبي
                           عاشق را وصل بخشد ياغريبي را وطن
عمرها بايد كه تا يك سنگ خاره ز آفتاب
                           دربدخشان لعل گردد يا عقيق انديمني
٣...............................................................................................................
برخيززخواب وساز كن چنگ
                             كان فتنه ي مه عذار گل رنگ
نيخواب گذاشت خواجه ني صبر
                           ني نام گذاشت خواجه ني تنگ

 

 دیماه 66

نستعلیق ممتاز

زدرد عشق تو امید رستگاری نیست
گریختن نتوانند بندگان بداغ
تورا که این همه بلبل نوای عشق زنند
چه التفات بود بر ادای منکر زاغ

 

 ديماه 68

 

نستعليق ممتاز:

لايق آن ديدم كه من آيينه اي

پيش تو آرم چو نور سينه اي

تاببيني روي خوب خود در آن

اي تو چون خورشيد شمع آسمان

شکسته ممتاز :

خیال روی تو در هر طریقت همره ماست

نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

اگر بزلف دراز تو دست ما نرسد

گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

 

دیماه٦٩

دوره ممتاز شکسته:

دل چوازپير خرد نقدمعاني ميکرد

عشق ميگفت بشرح آنچه براو مشکل بود

بس بکشتم که بپرسم سبب دردفراق

 

  مفتي عقل دراين مسئله لاینحل بود

تیرماه ٧٠

ممتاز:

این دلبران که پرده به رخ در کشیده اند

هریک بغمزه پرده خلقی درید ه اند

کروبیان عالم هستی وان یکاد

براستوای قامت ایشان دمیده اند

 

 

خرداد ماه ٧٦

نستعلیق ممتاز:
                    نکوهش مکن چرخ نیلوفری را
                    برون کن ز سر باد خیره سری را
                     درخت تو گر بار دانش بگیرد
                      به زیر آوری چرخ نیلوفری را
شکسته ممتاز:
                    در ده منزل لیلی که خطرهاست به جان
                     شرط اول قدم آنست که مجنون باشی
                     ساغری نوش کن و جرعه به افلاک انداز
                       چند و چند از غم ایام دگرگون باشی

دیماه ٧٦

نستعلیق ممتاز: 

 
 چند در فکر سرا و غم منزل باشی
گذرد قافله عمر و تو غاف باشی

عزم بر هم زدن هر دو جهان گر داری
هیچ تدبیر چنان نیست که یکدل باشی
شکسته ممتاز: 

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد
آن که چون غنچه دلش راز حقیقت بنهفت
ورق خاطره از این نسخه محشا میکرد

  خردادماه٧٧

نستعلیق ممتاز:  
                 عجب که بیخ محبت نمی دهد بارم
                   که بروی این همه باران شوم میبارم
                 من از حکایت عشق تو بس کنم هیهات
                  مگر اجل که ببندد زبان گفتارم

شکسته ممتاز:  
                     افسوس که ما عاقبت اندیش  نه ایم
                       داریم لباس فقر و درویش نه ایم
                       این کبر و منی جمله از آن است که ما
                       قانع به نصیب و قسمت خویش نه ایم

بهمن ماه ٧٧

نستعلیق ممتاز:  
                      ساقی ار باده از این دست بجام اندازد
                       عارفان را همه در شرب مدام اندازد
                        ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال
                        ای بسا مرغ خرد را که بدام اندازد
شکسته ممتاز:  
                       پیش چشمت داشتی شیشه کبود
                         زان سبب عالم کبودت می نمود
                        گر نه کوری این کبودی دان ز خویش
                        خویش را بد گو مگو کس را تو بیش

 

تیرماه ٧٨

نستعلیق ممتاز: 

                     دعوت بی شمع را هیچ نباشد فروغ
                     مجلس بی دوست را هیچ نباشد نظام
                     در همه عمرم شبی بی خبر از درد و ای
                     تا شب درویش را صبح براید ز شام
شکسته ممتاز:

                     شکوه تاج سلطانی که بیم جان درو درج است
                    کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی ارزد
                   چو حافظ در قناعت کوش وز دنیی دون بگذر
                    که یک جو منت دونان به صد گوهر نمی ارزد

دیماه ٧٨

نستعلیق ممتاز:

                 کو پیک صبح تا گله های شب فراق
                    با آن خجسته طلعت فرخنده پی کنم
                    از نامه سیاه نترسم که روز حشر
                    با فیض لطف او صد ازین نامه طی کنم

شکسته ممتاز:

                    ز کوی یار ببار ای نسیم صبح غباری
                   که بوی خون دل ریش از آن تراب شنیدم
                   چو غنچه بر سرم از موی او گذشت نسیمی
                   که پرده بر دل خونین به بوی او ببریدم

تیرماه 79

نستعلیق ممتاز:

گشت در آن ظلمت حیرت فزای

خضر رهم احمد رخشنده رای

هم لقبش بر سر دین گشته تاج

هم به شرف جسته ز خورشید باج

----------

شکسته ممتاز:

پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است

گردنده فلک نیز بکاری بوده است

هر جا که قدم نهی تو بر روی زمین

آن مردمک چشم نگاری بوده است

دیماه 79

نستعلیق ممتاز:

دلا طمع مبر از لطف بی نهایت دوست

چو لاف عشق زدی سر بباز چابک و چست

بصدق کوش که خورشید زاید از نفست

که از دروغ سیر روی گشت نخست

------------

شکسته ممتاز:

شادی ندارد آنکه ندارد به دل غمی

آن را که نیست عالم غم نیست عالمی

راز ستاره از من شب زنده دار پرس

کز گردش سپهر نیاسوده ام دمی

تیر ماه 80

نستعلیق ممتاز:

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران

کز سنگ ناله خیزدروز وداع یاران

هر کو سراب فرقت روزی چشیده باشد

داند که سخت باشد قطع امیدواران

-------------

شکسته ممتاز:

دعای صبح و اه شب کلید گنج مقصود است

بدین راه و روش میرو که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نبود که شرح عشق گوید باز

ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

دیماه 80

نستعلیق ممتاز:

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی

لطف کردی سایه ای بر آفتاب انداختی

هر کسی با شمع رخسارت بوجهی عشق باخت

زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

---------

شکسته ممتاز:

صبحی مبارک است نظر بر جمال دوست

برخوردن از درخت امید وصال دویت

از دل برون شو ای غم دنیا و آخرت

یا خانه جای رخت بود یا مجال دوست

 

 

 دیماه 81

نستعلیق ممتاز:

                  چون قضا آید نماند فهم و رای
                    کس نمیداند قضا را جر خدای
                    گر شود ذرات عالم حیله پیچ
                    با قضای آسمان هیچ است هیچ
شکسته ممتاز:

                    باز آمدم باز آمدم از پیش آن یارآمدم
                    درمن نگردرمن نگربهرتوغمخوارآمدم
                    شاد آمدم شاد آمدم وزجمله آزاد آمدم
                   چندین هزاران سال شد تا من به گفتارآمدم

 اردیبهشت 82

نستعلیق ممتاز:  

                   تا کی ای چشمه سیماب که در چشم منی
                     از غم دوست بروی چو زرم بر خیزی
                     به چه دانش ز نی ای مرغ سحر نوبت روز
                    که نه هر صبح به اه سحرم بر خیزی
شکسته ممتاز:  

                   عشق بازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد و رفت
                     جان شیرین را فدای جان شیرین کرد و رفت
                     یادگاری در جهان از تیشه بهر خود گذاشت
                     بیستون را گر ز خون خویش رنگین کرد و رفت

 مرداد ماه 82

نستعلیق ممتاز:

                      جون خون از دیده ی خورشید می سازد روان
                     چهره خاک از فروغ لاله ی حمرای توست
                     کعبه را چون محمل لیلی بیابان گرد ساخت
                     تا چه با جانها کند شوق جهان پیمای تو
شکسته ممتاز:  

                       لطفی اگر کنی به نگاهی چه میشود
                      خوشنود اگر شوم ز تو گاهی چه میشود
                       سیراب اگر شود ز تو ای ابر رحمت
                      در خشکسال هجر گیاهی چه میشود                     

 مرداد ٨٤

ممتاز:

بنگر ای شمع که پروانه چرا باز آمد

ازپی دل بشد وسوخته پر باز آمد

سر تسلیم چو برخط عبودیت داشت

چون قلم رفت به هر سوی و بسر بازآمد

اردیبهشت 85

نستعلیق ممتاز:
بسته ی زلف تو شوریده سرانند هنوز
تشنه ی لعل تو خونین جگرانند هنوز
ساقیا در قدح باده چه پیمودی دوش
که حریفان همه در خواب گرانند هنوز

شکسته ممتاز:

آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
سبکه اوضاع جهان درهم و ناموزون دید
قلم نسخ بر این خط چلیپا زد و رفت

مرداد 85

نستعلیق ممتاز:

آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

آینه ی صبوح را ترجمه ی شبانه کن

ای خردم شکار تو تیز زدن شعار تو

شست دلم به دست نه جان مرا نشانه کن

---------

شکسته ممتاز:

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را پر خون کنید

وز خون دل چون لاله ها رخساره ها گلگون کنید

آمد یکی آتش سوار بیرون جهید از این حصار

تا بر دمد خورشید نو شب را زخود بیرون کنید

 اردیبهشت 86

نستعلیق ممتاز:  

                    خواهی که همه دریا آب حیوان گردد
                     از جام شراب خود یک جرعه به دریا ده
                     خواهی که مه و زهره چون مرغ فرود آید
                     زان می که به کف داری یک رطل به بالا ده
شکسته ممتاز: 

                  سر قدم کردیم آخر سوی جیحون تاختیم
                   عالمی بر هم زدیم و جست بیرون تاختیم
                   چون براق عشق عرشی بود زیر ران ما
                   گنبدی کردیم و سوی چرخ گردون تاختیم

مرداد ماه 86

ممتاز:  

              نگه زچشم تو چون نشعه ی مدام نگیرد
             چگونه این می بی رنگ رنگ جام نگیرد
             چنان ز لعل تو سیراب شد زمین جگرها
               که هیچ تشنه جگر از عقیق نام نگیرد

مردادماه٨٨

نستعلیق ممتاز:

                   اگر خورشید بر یک حال بودی
                    شعاع او به یک منوال بودی
                    جهان جمله فروغ نور حقدان
                     حق اندروی ز پیدایی پنهان

شکسته ممتاز:

                  پیش ازمن وتو لیل ونهاری بوده است

                  گردنده فلک نیز بکاری بوده است

                   هرجاکه قدم نهی برروی زمین

                  آن مردمک چشم نگاری بوده است